Dag 17:
Vanmorgen niet al te vroeg opgestaan, we hebben toch niets meer te doen en zitten al vlak bij het vliegveld. Na het uitchecken rijden we nog even langs een paar winkels. We kunnen niets meer kopen want onze koffers puilen uit maar nog even lekker donutsen gehaald en koffie! Die donutsen zijn hier toch zo geweldig lekker!

Net na de middag rijden we richting het vliegveld, Chicago O'Hare. We zaten er zo dichtbij dat we er met een kwartier al waren. Eerst de auto wegbrengen bij Alamo. We geven hier aan dat de bon niet goed is, we hebben in Nederland al een gold-pakket afgesloten (extra bestuurder en volle tank benzine) maar dat staat hier nu ook weer op die bon. Volgens de man die onze auto innam zou er maar $ 10,00 worden afgeschreven en dat was omdat we een iets grotere auto hadden. Ben benieuwd, zal wel weer niet goed gaan!

We kunnen gelijk in de pendelbus richting terminal 5 die helemaal achteraf ligt, we waren de laatste die er uit gingen. Hier aangekomen konden we direct in de rij om in te checken. De koffers werden gewogen en ik moet zeggen…..viel me nog mee! Mijn koffer woog 23.7 kg. en die van Willem 24.2 kg. terwijl ze 23 kg mogen wegen. Er werd gelukkig niets van gezegd en we hoefden niet bij te betalen. Toen we nog even buiten gingen roken was ik ineens mijn vestje kwijt wat over mijn tas hing, net gekocht dus balen! Binnen kijken maar kon niets vinden. Toen we later samen naar binnen gingen, zag Willem het vestje ineens hangen over een balie, gelukkig!!!

We zijn om half drie door de douane gegaan zonder problemen. Boarden zou over een klein half uur beginnen maar dat was niet zo. We vertrokken uiteindelijk vijftig minuten te laat, als we onze aansluiting in Rome maar halen! Het is 4814 mi (= 7748 km) naar Rome en de verwachte aankomsttijd is 07.56 uur. De vlucht was om het zacht uit te drukken……..shit!! Er zaten een aantal stellen in het vliegtuig met kleine kinderen en die waren echt de hele vlucht aan het krijsen en schreeuwen. Slapen gaat toch al niet echt geweldig maar dat kon je nu helemaal wel vergeten. Ook de verzorging van Alitalia vonden wij allebei niet echt om over naar huis te schrijven.

Dag 18:
We landen om 07.47 uur in Rome en moeten hier weer door de douane, paspoortcontrole e.d. We moeten hier echt rennen hoor! Om 09.20 uur gaan we weer de lucht in richting Schiphol waar we om 11.25 uur landen. Naar de bagageband en die was al heel snel leeg maar onze koffers en die van twee meisjes die ook uit Chicago kwamen, waren er niet! Naar de desk van de KLM die daar zat en het bleek dat de koffers nog in Rome stonden. Ze vertelde ons dat bij zo'n korte overstaptijd dit helaas vaker gebeurde. Formulieren invullen, lekker als je ogen zo vermoeid zijn dat je bijna niets kunt lezen! Maar goed, we zouden een sms ontvangen als ze gevonden waren en waarschijnlijk worden ze morgen (1/7) al thuis bezorgd.

De taxi had ons al gebeld dat hij er was maar die moest dus wat langer wachten door dat gedoe met die koffers. Toen we eindelijk buiten kwamen hebben we gebeld en hij zou er zo zijn, hij stond verderop op een parkeerterrein. Was niet erg dat we even moesten wachten…..konden we even een sigaretje roken. Het was vrij druk onderweg maar uiteindelijk waren we om even over half twee thuis, helemaal stuk!!! Kattenkinderen knuffelen, mijn moeder even gebeld, wat spulletjes opgeruimd, eten besteld en toen……slapen!

We kunnen terugkijken op een hele andere, maar geweldige reis! Het was een hele aparte ervaring om als een beroemdheid te worden behandeld en we hebben een heleboel geweldige mensen leren kennen. Maar het uitgebreide verslag moeten jullie nog even op wachten! Dat zal over een tijdje op mijn hoofd web-log worden geplaatst (http://moniquebor.web-log.nl)

NB: De volgende dag (2/7) werden onze koffers gelukkig keurig thuisbezorgd. Alleen Willem zijn koffer hadden ze flink in zitten rommelen en die kregen ze waarschijnlijk niet meer dicht…..zat helemaal met tape dichtgeplakt!!!

NBNB: Bedankt voor de reacties!!

   
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

We rijden op ons gemak weer richting Chicago. We overnachten in een hotel vlakbij O’Hare International Airport omdat we morgen al weer terug vliegen naar Nederland.

We zijn vandaag Joliet IL beter gaan bekijken. We vonden Rich & Creamy ice cream die Route 66 reizigers jarenlang de lekkerste ijsjes hebben geserveerd. Jake en Elwood, de Blues Brothers, schijnen hier ooit op het dak gestaan te hebben maar nu niet meer. Er tegenover lag een leuk pandje van Dick’s on Route 66, een sleepdienst die we daarna nog regelmatig tegenkwamen in Joliet. Op allerlei plaatsen stonden borden die je vertelden dat als je hier parkeerde, dat je dan weggesleept werd door Dick’s Towing Service!

Daarna zijn we naar het Route 66 museum geweest om het museum wat beter te gaan bekijken. Op de heenweg hadden we alleen de shop snel bekeken. Ook een leuk museum. We zijn zelfs het historisch museum van Joliet gaan bekijken wat ook erg interessant was. Liet o.a. zien hoe het kanaal gegraven is en wat voor industrieën hier belangrijk zijn geweest.

Vervolgens op zoek gegaan naar het Rialto Theater, het juweel van Joliet. Het was een droom van zes Rubens broers die in 1926 is uitgekomen. Er werden eerst alleen films getoond maar nu worden er allerlei activiteiten gehouden. Toen we foto’s aan het maken waren werden we aangesproken door een man. Hij zag Willem zijn T-shirt (van het Ariston Café in Lichtfield IL) en vroeg of we de Route 66 aan het rijden waren.

Hij heet Bob (achternaam weet ik niet meer) en vertelde dat hij schrijver was en een boek wilde gaan schrijven over zijn talloze reizen over de Route 66. Hij ging hem nu helemaal rijden om alle gegevens die hij in de loop van de jaren had verzameld, nogmaals te checken. Natuurlijk even het museum in Lebanon en Willem zijn maquette genoemd en hij zou er zeker gaan kijken en hij zei dat hij Willem in zijn boek zou noemen. Jammer dat ik zijn naam niet meer weet! Het was een zeer bereisd iemand, hij had ook al zo’n 180 vestigingen van het Hard Rock Café overal ter wereld bezocht. Hij maakte ons er op attent dat er vandaag om één uur een tour zou zijn in het Rialto Theater.

We wilden eerst doorgaan maar besloten toch om de auto op een parkeerterrein te gaan zetten en de tour te gaan doen. Nou….géén spijt van, wat een schitterend pand is dit zeg! De gids vertelde dat de City of Joliet dit pand enkele jaren geleden wilde afbreken om er een parkeergarage neer te zetten. Gelukkig hebben ze dat kunnen voorkomen. We kregen een rondleiding en we zijn zelfs in de catacomben geweest waar de kleedkamers en zo waren. De muren van het trappenhuis naar beneden waren geheel gevuld met handtekeningen van allerlei mensen die hier ooit opgetreden hebben. Enkele namen: Burt Reynolds, Alice Cooper, Jerry Seinfeld, Bono van U2 en ga zo maar door. Een imposant en prachtig gebouw!

Hierna zijn we richting Des Plaines IL gereden waar de eerste vestiging van McDonald’s in Illinois is. Toen we het hadden gevonden was het helaas al gesloten maar nog wel wat leuke foto’s van de buitenkant kunnen maken. Ze hadden in die tijd trouwens nog niet de M-logo met de twee bogen zoals nu. Er zat zo’n boog achter het reclamebord en aan beide zijden van het gebouw een enorme gele boog. Misschien dat die beide bogen iemand ooit geïnspireerd hebben om de nu zo bekende M-logo te maken.

Na 4 mijl waren we bij ons laatste hotel, Best Western O’Hare. We kregen hier een kamer……echt onwijs gaaf! We hadden een enorme Whirlpool Bad Tub in de kamer! Kan niet wachten maar eerst gaan we wat eten! We kunnen binnendoor naar het naast gelegen restaurant, Shoeless Joe’s. Lekker gegeten weer alhoewel het wel enorm veel was. Alles is hier altijd zo groot! Terug op de kamer heerlijk de Bad Tub gevuld en oh……dat was echt genieten, wat een luxe!!!

Overnachting in het Best Western O’Hare, Rosemont IL

   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

Vandaag eerst naar het Route 66 Hall of Fame & Museum in Pontiac IL geweest. Het museum is gevestigd in een heel groot oud pand. In het museum zijn beneden allemaal vitrines met daarin plaquettes van mensen die belangrijk zijn geweest voor de Route 66 en daarnaast allerlei foto’s en artikelen van o.a. hotels, restaurants, winkels en nog veel meer, die ook weer per plaats zijn ingedeeld. We zagen hier heel vaak de namen John en Lenora Weiss staan die heel veel voor dit museum hebben gedaan. John hebben we ontmoet bij het afgebrande pand van het Rivièra Restaurant. Lenora is helaas enkele weken geleden overleden na een langdurig gevecht tegen een slopende ziekte.

Op de tweede en derde verdieping is een foto expositie van allerlei Route 66 icons van Chicago tot aan Los Angeles. We zagen hier zoveel dingen die we gezien hebben maar toch ook nog icons die we gemist hebben. Moeten toch nog een keer de hele Route 66 rijden! Sommige dingen zijn ook moeilijk te vinden omdat niet alles direct aan de route ligt en door tijdgebrek kun je gewoon niet altijd de plaatsen ingaan om te zoeken. Op sommige plaatsen liggen wel drie trajecten van de Route 66 uit verschillende periodes.

In Odell IL hebben we nog even heel veel foto’s gemaakt van het Standard Gas Station omdat Willem deze misschien ook op schaal wil gaan maken. Ook een paar oude ansichtkaarten gekocht. Hier waren veel details op te zien. In Braidwood IL hebben we bij de Polk-a-Dot Drive In een strawberry shortcake genomen. We waren hier op de heenweg wel langsgekomen maar niet binnen geweest. We hadden gehoord dat we hier zeker de toiletten moesten gaan bekijken. Waren inderdaad erg leuk. Op het damestoilet werd je van alle kanten bekeken door Elvis Presley en op het herentoilet door Marilyn Monroe!

Laat in de middag waren we in Joliet IL waar we vandaag gaan overnachten. We hebben eerst bij de Kmart een koffertje gekocht want anders kunnen we nooit alles thuis krijgen. Waarom zien we toch altijd zoveel leuke dingen….???? We vinden een kamer in de Red Roof Inn, simpel maar oké. ’s Avonds gegeten bij Bob Evans, hadden we wel vaker gezien maar nog nooit gegeten. Homestyle cooking en het was erg lekker!

Alles uit de auto getrokken en herinpakken. Nou…dat koste best moeite, was echt proppen. We zullen best wel overgewicht hebben maar dat is dan jammer. We laten toch niets hier! Morgen gaan we Joliet beter bekijken en dan naar ons einddoel, Chicago!

Overnachting in Red Roof Inn, Joliet IL

   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

Vanmorgen zijn we op ons gemak weggegaan, we zien wel waar we vandaag uitkomen. We hebben eerst bij Glenarm een side-trip gemaakt naar een Old Covered Bridge. Deze brug is gerestaureerd maar je ziet nog wel dat het een oude brug is. De brug loopt over de Sugar Creek. In Springfield MO zijn we het Route 66 Hotel & Conference Center van binnen gaan bekijken. Ziet er erg leuk uit en de Route 66 is hier overal terug te vinden. In Elkhart zijn we koffie gaan drinken bij een zaakje waar we op de heenweg ook geweest zijn. Peter, in Nederland geboren, 30 jaar in Zuid-Afrika gewoond en nu al weer 12 jaar in de USA, schudde ons gelijk de hand en vroeg hoe het afleveren van het schaalmodel was gegaan. Leuk dat hij dat nog wist! We hebben een stuk homemade cherry pie erbij genomen……jammie!!!!

Net na de middag waren we in Lincoln en vonden nu ook The Mill die we op de heenweg gemist hadden. Dit was ooit een restaurant maar wordt nu gerenoveerd en zal een museum worden. Toen we de Route 66 vervolgden zagen we ineens een huis staan, zo gaaf….en te koop!! Staatsloterij, schuif nu eens een keer! Het was een kast van een huis maar had zulke leuke details, alleen de kleuren al en de veranda. We zouden het zo willen hebben.

In Atlanta kwamen we weer de Bilecki’s tegen die ook op weg zijn naar hun woonplaats in de buurt van Dwight. Even wat met ze gedronken en we moesten maar bellen als we bij Dwight waren want dan moesten we bij hun thuis langs komen. We zien wel of dat past in ons reisschema, we willen niet hoeven haasten. Even verderop stoppen we bij de Dixie Truck Stop, nog even in de shop kijken.

Volgende stop in bij Funk’s Grove. Hier zijn we op de heenweg wel langsgekomen maar niet gekeken. Hier kun je de Funks Grove Maple Sirup kopen. Deze Sirup wordt hier al sinds 1891 verkocht. We zagen hier ook de EZ 66 Guide for Travelers liggen, wat volgens Geri Bilecki een heel goed boek is. Het is geschreven door Jerry McClanahan. Hij is 1957 geboren in Oklahoma maar in 1959 verhuist naar California….toen helaas niet over de Route 66! In de ’60 jaren maakten de familie trips van California naar Oklahoma City en toen wel over ‘The Mother Road’. Vanaf de achterbank tekende Jerry zijn eigen kaarten van de Road.

In 1981 herontdekte Jerry de Road en vanaf dat moment maakte hij ontelbare expedities over de Route 66. Begin ’90 jaren begon Jerry full time te schrijven over de Mother Road en ook voor het Route 66 Magazine. Hierna ging hij schrijven voor the Federation News and American Road. Jerry’s foto’s zijn verschenen in talloze boeken en zijn schilderijen van oude auto’s langs de Route 66 hangen overal. Gelijk maar meegenomen en na goed gekeken te hebben…..een heel goed boek!!

In Bloomington zijn we een beetje gaan shoppen om even de benen te strekken. Het was niet echt ver meer naar Pontiac dus we besloten daar toch heen te gaan. Kunnen we morgen op ons gemak het Route 66 Hall of Fame Museum gaan bekijken. We waren aan het eind van de middag in Pontiac en vonden een kamer in de Comfort Inn. ’s Avonds gegeten bij Baby Bull’s waar alles homemade is, was lekker.

Overnachting in Comfort Inn, Pontiac IL

   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

In Litchfield IL is op 25 en 26 juni het '7th Annual Cruisin' Route 66 Classic Car Festival' ter ere van het 60 jarig bestaan van The Sky View Drive In. We lassen daarom zeker deze stop in!

Inmiddels is het dag 13 en schiet onze reis al aardig op. Het was weer een erg warme dag in Litchfield IL. Om 11.00 uur 's ochtends waren wij op een gedeelte van de oude Route 66 bij Litchfield en het was er op dat moment al 38 graden. Ik kan je vertellen dat het met een hoge luchtvochtigheid dan niet lekker is… Op dit gedeelte van de Route 66 was het Route 66 festival met de nodige auto's en kraampjes. Nadat we de auto's daar hadden bekeken (het waren er niet veel) een cd, het zoveelste T-shirt en een cap gekocht hadden zijn wij snel van de airco in de auto gaan genieten en een plaatsje terug gereden op zoek naar een oud gas station.

Het plaatsje was niet groot maar wij konden het gas station niet vinden. Dus wat doe je dan… je ziet een policecar staan en gaat vervolgens vragen waar wij het gas station moeten gaan zoeken. De sheriff kon ons precies vertellen hoe wij moesten rijden en het was vlakbij. Op het moment dat wij van plan waren om onze weg te vervolgen kwam de sheriff uit zijn wagen en begon ons van alles over de geschiedenis van het bewuste plaatsje te vertellen. Na hem bedankt te hebben gingen wij verder opzoek naar het gas station. En ja hoor, hij had gelijk het was vlakbij. De auto uit, de hitte in en foto's maken. Na een paar minuten kwam de policecar weer aanrijden en stapte de sheriff uit voor nog een praatje en nog meer informatie. De beste man vroeg zelfs op een gegeven moment of hij een foto van ons moest maken… Zo zie je maar als je beroemd bent dat ze alles voor je doen en dat zelfs in een andere staat (of sla ik nou door?).

Na dit alles zijn wij weer terug gereden naar de carshow in Litchfield. Het was er nog steeds erg warm en er waren maar een paar andere auto's bij gekomen. We kwamen een man tegen die wij in Kansas ook al gesproken hadden, Marty Bilecki. Hij was samen met zijn vrouw Geri een stuk van de Route 66 aan het rijden. Marty en Geri doen veel voor de public relations van de Route 66 in Illinois. Marty schrijft ook regelmatig stukken in de Route 66 Pulse en weet een hoop te vertellen over de Route 66. Hij nodigde ons uit om 's avonds in het Ariston Café te gaan eten. Het Ariston Café is sinds 1929 een Route 66 icon en wordt nog steeds door de familie gerund. Wij hadden vroeg met Marty en Geri afgesproken omdat we ook nog naar de drive-in bioscoop moesten ’s avonds ( de vrijkaarten hadden wij gisteren van de burgemeester gehad).

Eenmaal aangekomen in Ariston kwamen wij al snel Marty tegen die ons gelijk voorstelde aan de eigenaar van het restaurant. Marty vertelde hem ook het hele verhaal over het schaalmodel en was er volgens mij trots op dat hij samen met ons daar was. Het verhaal over de Nelson Tavern hebben wij nog vele malen moeten horen die avond, Marty kent erg veel Route 66 liefhebbers en hij moest bij iedereen zijn verhaal over ons kwijt. Maar tussendoor hebben wij heerlijk gegeten, vooraf hadden wij een speciaal gerecht van de eigenaar, gefrituurde sperziebonen. Daarna een heerlijk stuk vlees en als nagerecht konden wij kiezen uit hele grote stukken gebak. Dit diner mochten wij niet betalen van Marty en Geri omdat zij het zo waardeerden wat wij voor de Route 66 hadden gedaan.

Nadat wij een fotoalbum en gastenboek hadden getekend vertrokken wij naar de drive-in bioscoop. Ook dit was weer een unieke ervaring, een film (Bullit) bekijken vanuit je auto. Om ons heen stonden veel oldtimers en mensen zaten in hun auto de film te bekijken en popcorn te eten.

Dit was echt Route 66…

Willem

Overnachting in Americas Best Value Inn, Litchfield IL
   
      
Bekijk hier de foto’s

 
Carshow Litchfield dag 13

Hoofdmenu

We vervolgen de Route 66 terug naar Litchfield IL en bekijken onderweg alles waar we op de heenweg geen tijd voor hadden. Dit is o.a. Country Classic Cars, te vinden op 2149 E. Frontage Road (Route 66). Als je houdt van auto's dan moet je er echt even stoppen wanneer je in de buurt bent. Ze hebben honderden klassieke auto's die vrijwel allemaal te koop zijn. Afgezien van de auto's is er een souvenir winkel en een antiek winkel. (http://www.countryclassiccars.com).

In Litchfield IL bezoeken we het Cruisin' Route 66 Classic Car Festival!
   

Vandaag zijn we eerst naar Collinsville IL gereden waar de World’s largest catsup (ketchup) bottle ter wereld staat. Deze is hier in 1949 door Brooks neergezet als watertoren. Roadside Architecture – At It’s Best!! We zagen nog een Yard Sale en kochten hier een leuk schaalmodel van een stationwagen voor $ 3,00, nog met een remote control ook.

Van Collinsville af zijn we richting Staunton IL gereden. We gaan hier naar Country Classic Cars. We mogen dit echt niet missen volgens verschillende mensen. Hier aangekomen kijken we onze ogen uit. Heel veel auto’s buiten maar ook nog vier loodsen met auto’s. We hebben hier aardig lopen kwijlen! Er stonden auto’s die er niet meer uitzagen maar ook hele mooie exemplaren. Willem heeft, om in mijn termen te spreken, ongeveer 80.000 foto’s gemaakt. Kunnen er iets minder zijn hoor!

Vroeg in de middag waren we in Litchfield IL. Eerst gekeken waar het hotel zat. Het meisje bij de receptie kon eerst de reservering niet vinden want ze had het op July, 25 gezet. Vreemd want ik had nog wel een bevestiging gehad voor June, 25 and 26. Maar goed, kamer beneden weer, was wel wat ouder maar niets mis mee. Even wat gedronken en mail gekeken. We ontvangen wel mail maar kunnen niets verzenden. Dus sorry iedereen maar we kunnen niet antwoorden!!

We zijn toen gaan kijken in Downtown Lichtfield waar het gebeuren vandaag zou zijn maar wij waren iets te enthousiast. Om 4 uur zou het inschrijven beginnen maar we zagen helemaal niets. Toen eerst maar even gaan winkelen bij o.a. de Wal*Mart. Rond zes uur weer in Downtown gaan kijken en toen was de band zich in ieder geval aan het installeren. We zijn in de schaduw gaan zitten met een fles water. Er kwam een stel bij ons zitten en we hebben lekker zitten kletsen. Ze stelden ons op een gegeven moment voor aan een man en dat was de burgemeester van Litchfield. Hij liep rond in zijn shorts….dat zie je bij ons toch niet volgens mij!

We moesten niet weggaan want we zouden een ‘goodie bag’ van hem krijgen. Die kwam hij inderdaad later brengen, zat een kalender in, allemaal folders, een pen, een sleutelhanger, een aantal magneten en allerlei kortingsbonnen. We kregen o.a. bonnen om naar de Sky View Drive-In te gaan morgen en een kaart voor prefered parking. Dit festival in Litchfield is ter ere van het 60 jarig bestaan van deze Drive-In. Hij schudde ons de hand en bedankte ons dat we hier waren, heel leuk! De band die zou spelen was The Road Crew. Eén van de zangers is Joe Loesch, die kennen we van facebook. We hebben even met hem gesproken en ook hij vond het heel leuk dat we hier waren.

En toen zagen we nog en paar bekenden, Marty en Geri Bilecki. Die hadden we in Baxter Springs in Kansas ontmoet. We liepen naar ze toe en hoe toevallig…..ze hadden het net over ons. Ze zaten net verslag te doen van hun belevenissen aan iemand van de plaatselijke krant. Ze vertelden dat ze vanaf Baxter Springs naar Branson waren gereden en daarna naar Lebanon MO. Ze waren naar het museum geweest om de maquette te bekijken. Marc ( van het Route 66 museum in Lebanon) was er erg enthousiast over wat heel leuk is om te horen. Ook de Bilecki’s vonden hem erg mooi en zeer gedetailleerd.

Ze vertelden aan Marc dat ze ons ontmoet hadden in Kansas en dat was weer zo’n gevalletje van toevallig! Ze hadden ook de man (weet zijn naam niet meer) ontmoet die Root Beer, Route 66 Soda’s, van Missouri naar Lebanon Illinois had verhuisd. Toen ze het over het museum hadden zei hij dat hij ook bij de unveiling was geweest en ons had ontmoet…..toevalligheden! When you’re traveling the Route, you’re getting to know everyone! En dat is waar, heel gaaf.

Rond zeven uur kwamen de cars binnenrijden, het waren er niet heel veel maar er zaten wel mooie exemplaren bij. Natuurlijk allemaal op de foto. Een Root Beer gedronken wat heel apart smaakt en ondertussen naar de band geluisterd, was echt heel goed. Toen de band even pauze had hebben we aan Joe gevraagd of we de cd konden kopen waar ze het eerder over gehad hadden. Is een cd met hun songs over de Route 66. We zijn daarna terug naar het hotel gegaan. Morgen is er de hele dag, vanaf 10.00 uur, van alles te doen. De auto’s staan dan ook op de Old Route 66. Benieuwd hoeveel er dan zijn!!

Overnachting in Americas Best Value Inn, Litchfield IL

   
      
Bekijk hier de foto’s

Country Classic Cars, Staunton IL

Carshow Litchfield dag 12

 

Hoofdmenu

Bij Stanton MO liggen de zeer bekende Meramec Caverns. De grotten trekken al meer dan 60 jaar lang toeristen aan. De ongeveer 37 km. lange gangen en zalen met vijf verdiepingen werden in 1933 herontdekt en twee jaar later ingericht als toeristische attractie. Hoogtepunt van de ondergrondse rondgang is het licht- en vormenspektakel van het 'Stage Curtain', een bizar stenen gordijn. Verder is hier het Jesse James Wax Museum. Jesse James en zijn bendeleden plus nog een aantal outlaws zijn hier te vinden. Het verhaal gaat dat hij de Meramec Caverns rond 1874 als schuilplaats heeft gebruikt. Het is waarschijnlijk een p.r.-stunt want er is geen grot in de buurt waarvan niet hetzelfde wordt beweerd!

We waren vanmorgen in ca. 5 minuten in de Meramec Caverns, hadden we heel goed gepland! De tour zou om 09.30 uur beginnen dus we moesten een kwartier wachten. Maar het was fijn dat we zo vroeg waren want het was helemaal niet druk nu. De tour (één uur en twintig minuten) voerde ons eerst naar het lage gedeelte en hier was ook de zogenaamde "hide out" van de Jesse James gang. Onze gids vertelde dat de bende na een aantal bankroven de grot waren ingevlucht. De sheriff die ze achtervolgde dacht dat ze niet verder konden en bleef buiten de grot staan om ze uit te hongeren. Liever dat dan een vuurgevecht! Na een aantal dagen kwamen ze er nog steeds niet uit, toen ze gingen kijken was er niemand meer te bekennen. Ze waren de grot aan de andere kant via de Meramec River ontvlucht!

We gingen vervolgens naar de hoger gelegen gangen. Hier waren prachtige ruimtes te zien. Voor één ruimte moesten we 58 treden op maar goed, was de moeite waard. Hier waren rotsen gevormd wat wel druiventrossen leken. Er waren in een aantal ruimtes gigantische stalagmieten en stalactieten, sommige al duizenden en zelfs miljoenen jaren oud. Het hoogtepunt in deze grotten is toch wel het 'Stage Curtain" wat je ook leest. De afmetingen heeft ze genoemd maar die weet ik niet meer, het was in ieder geval gigantisch groot! Nog even een kop koffie gedronken en daarna op weg gegaan naar Saint Louis.

Net na de middag waren we bij Ted Drewes Frozen Custard. We hebben natuurlijk wat van die frozen custard geproefd en het was echt heerlijk! Verder over Chippewa tot aan Grand want hier was de tweede Ted Drewes. Alleen foto’s gemaakt hoor want we zaten nog vol! Weer terug naar Chippewa en op naar ons volgende doel, de Anheuser Busch Brewery. We hebben geluk hier, we zijn net op tijd voor de toer van een uur. We komen eerst in de stallen waar de Clydesdale paarden staan. Deze paarden trokken vroeger de bierwagens voor. Prachtige grote paarden! We gaan daarna een gebouw in waar het heel koud is en hier staan gigantische tanks, hier start het brouwproces. Vervolgens wordt in een andere ruimte het brouwproces uitgelegd. Er wordt verteld welke ingrediënten er allemaal gebruikt worden. En tot slot gingen we naar de fabriek waar het bier in flessen of blikjes werd gedaan. Echt megagrote ruimtes allemaal! Vanaf dit laatste gebouw gingen we met bussen weer terug naar het beginpunt alwaar we een biertje konden proeven. Dat hebben we natuurlijk even gedaan!

En verder over Chippewa naar de Gateway Arch, de poort naar het westen! Het bouwwerk werd ontworpen door Eero Saarinen en Hannskarl Bandel. Het heeft de vorm van een wiskundige kettinglijn. Het is 192 meter hoog en aan de basis ook 192 meter breed is een gedenkteken aan architect en president Thomas Jefferson en gelijk een gedenkteken voor de trek naar het westen van de Verenigde Staten. De bouw duurde van 12 februari 1963 tot 28 oktober 1965. Binnenin het monument rijden twee trams die de bezoekers naar het bovenin gelegen observatiedek brengen. Een ‘tram’ bestaat uit acht capsules, in iedere capsule konden vijf personen. Het voelt erg vreemd want je gaat eerst een stuk trapsgewijs omhoog en aan het eind ook weer. Boven hadden we een prachtig uitzicht over Saint Louis en ook over de Mississippi River. We zagen trouwens toen we beneden waren dat het water in deze rivier enorm hoog stond. Er stonden bomen in het water die daar normaal niet in staan. Het voetpad langs de rivier was helemaal verdwenen!

We wilden eerst via de Riverfront naar de Chain of Rocks Bridge rijden maar we kwamen gelijk in zulke vreemde buurten terecht, we voelden ons hier niet echt veilig. We zijn dus terug naar Chippewa gegaan. Ook hier kwamen we door de mindere buurten van Saint Louis maar ja, we wilden dit Route 66 icoon echt zien! Deze brug werd ooit door de Route 66 gebruikt als overgang over de Mississippi Rivier. De brug is nu alleen nog maar toegankelijk voor voetgangers en fietsers. We reden er bijna voorbij, het is niet echt duidelijk aangegeven. Beetje jammer! Maar de brug was geweldig om te zien. We zijn er een heel eind over heen gelopen. Bijzonder aan deze brug is dat er in het midden een knik zit van zo’n 22 graden. Dit schijnt iets te maken gehad te hebben met het scheepvaartverkeer die anders problemen kregen met het navigeren maar het fijne weet ik hier niet van. De brug is in 2006 een Nationaal Monument geworden en zal dus gelukkig niet, zoals zoveel andere Route 66 memories, verdwijnen!

En nu moeten we echt een hotel/motel gaan zoeken want het is al zeven uur. Over een brug net na de Chain of Rocks Bridge, rijden we Illinois in en via de Tomtom vinden we na enkele mijlen een motel in Pontoon Beach. Gelijk gaan eten bij een Mexicaans Restaurant wat er vlakbij lag en toen naar de kamer. Wat hebben wij vandaag veel gezien zeg…..even alles verwerken hoor! .

Overnachting in Days Inn, Pontoon Beach IL
   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

Vanuit Lebanon rijden we de Route 66 terug naar Stanton MO wat vandaag het einddoel is. O.a. bezoek aan Cuba, deze plaats is bekend door de vele muurschilderingen. Cuba zal het hart van de ware Route-66-fans sneller doen kloppen. Afgezien van het feit dat dit plaatsje al meteen een goede indruk maakt, telt het ook talrijke oldies, met op de eerste plaats de uit met de hand gekapte Ozark-stenen opgetrokken heksenhuisjes van het Wagon Wheel Motel, het EAT 66 Café, de 66 Pizza Express en de Route 66 Lounge. Veel nieuwe etablissementen proberen er toch bij te horen door hun gebrek aan leeftijd te compenseren met een nostalgisch exterieur en/of interieur.

Een dag later geplaats want gisteren in het hotel bij de Meramec Caverns hadden we géén internet!!

Vandaag na een zeer warm afscheid van Ramona van het Munger Moss Motel weer op pad. De overnachtingen in het Munger Moss hoefden we niet te betalen, dat was Ramona’s cadeau aan ons om ons te bedanken. We gaan nu eerst via de Route 66 naar het huis van Judy. Ze woont met haar man Rick echt aan de Route 66 en heeft een stuk land van ca. 0,5 mijl lang. Een prachtig groot huis, allerlei zitjes, een hot tub in de tuin, verderop de winkel van Rick, echt onwijs gaaf. Ze heeft vier dochters en een zoon en al veertien kleinkinderen. Als die allemaal langskomen zoals bijvoorbeeld met Thanksgiving, dan konden ze allemaal blijven slapen, Dat zegt wel genoeg toch!

Haar zoon woont in Thailand, twee van haar dochters in St. Louis, één in Atlanta en de laatste weet ik niet meer. Ze heeft ontbijt voor ons gemaakt, biscuits with gravy and fried eggs. Zwaar maar erg lekker! Foto’s die gisteren gemaakt zijn op Willem zijn laptop gezet en lekker zitten kletsen over van alles en nog wat. We moesten onszelf echt wegschoppen hier, het was zo gezellig! We gingen uiteindelijk pas rond 12.00 uur weg na een dikke knuffel van Judy. We zouden gewoon een keer een trip plannen en Lebanon hierin opnemen alleen al om Ramona en Judy nog eens te zien!

We gaan verder via de Route 66 richting Cuba. We hebben op de heenweg gezien dat hier hele mooie muurschilderingen zijn. Bij Rolla in de buurt zijn we eerst nog naar de Totem Pole Trading Post geweest. Deze Trading Post is in 1933 gebouwd. Ze gaan binnenkort uitbreiden, er komt een restaurant bij met alleen maar homemade cooking producten. De ruimte was er al maar werd tot nu toe niet benut. Er werkte nog iemand die familie was van de eerste eigenaar. We konden hier een paar munten kopen voor 1 dollar die zeldzaam waren, af en toe verkocht hij ze nog. Het zijn munten uit 1972 en 1976 van een halve dollar. Die zijn volgens mij niet meer in gebruik. Bij Saint James zagen we nog een zaak, de Mule Trading Post. Ook maar even gaan kijken. Hele grote zaak en hij verkocht ook antiek.

In Cuba hebben we alle muurschilderingen gefotografeerd, echte kunstwerken. Ook nog even bij Connie van het Wagon Wheel Motel geweest. Laat in de middag waren we bij Stanton. We zagen een bord staan richting de Meramec Caverns en daar stond op dat er ook een motel was. We zijn er heen gereden en ja hoor, een motel op één keer vallen afstand van de ingang van de Caverns. Kunnen we morgen mooi bijtijds hier naar toe gaan en dan verder rijden richting St. Louis waar we nu ook al redelijk dichtbij zitten. We hebben in het restaurant een simpele hap gegeten, allebei niet veel honger en zijn naar onze kamer gegaan. We zitten hier heerlijk midden in de natuur en allemaal vuurvliegen om ons heen en vogelgeluiden, heerlijk!!

Overnachting in Meramec Caverns Motel, LaJolla Natural Park MO

   
      
Bekijk hier de foto’s

Hoofdmenu

Vandaag zijn we de hele dag in Lebanon. Vanavond is een diner gepland in het museum en daarna is de 'Diorama Unveiling Event'. De volgende aankondiging stond op de site van het Route 66 museum in Lebanon:

Diorama Unveiling Event: 22 June 2010
Come join us for a fun evening and meet new friends from The Netherlands, Willem and Monique Bor. Willem & Monique love Route 66 and have made several trips along portions of Route 66. This year they will add Illinois and Missouri to their visited places, as they travel to Lebanon, MO. to place the finished, missing pieces, on a diorama located in the Route 66 Museum & Research Center. You can read about the upcoming trip by visiting: http://reisverslagmowi2010.web-log.nl/

Dinner at 6 pm. Program will include several speakers, including Willem who will tell his story.
Diorama unveiling event @ 8:00 pm is free and open to the public.

Vandaag hadden we de hele dag de tijd om een beetje rond te kijken in Lebanon. We zijn bij een aantal winkels wezen kijken want we hadden gisteren in de Heartland Antique Mall een neon gekocht en zochten naar een stevige verpakking om deze heel thuis te krijgen. Uiteindelijk hebben we bij deze zelfde mall een koffertje gevonden. Willem kan deze als handbagage meenemen, Verder lekker rustig aan gedaan, het was weer super heet vandaag! Het was bijna 37 graden maar helaas ook een erge hoge luchtvochtigheid. Je wordt hier zo lekker gaar van!

We hebben geprobeerd om ons een beetje toonbaar te maken maar ja, we zijn op vakantie dus niet echt heel nette kleren bij ons. Maar goed, toen we rond vijf uur in het museum kwamen werd er door Maria (uit Costa Rica) van het café uit het museum wel naar ons gefloten. We zagen er dus redelijk uit! Toen we trouwens aankwamen bij het museum werden we weer aardig verrast! Op het sign van het museum hadden we pas al zien staan dat er op dinsdag 22 juni een unveiling event zou zijn maar nu stond er ineens bij: WELCOME Willem and Monique Bor…..moet toch niet gekker worden!

We kwamen Judy tegen op de parkeerplaats en ze had haar vriendin bij zich, Joan Jackson. We zijn naar binnen gegaan, er was verder nog niemand, Tegen half zes druppelden er steeds meer mensen binnen en ja, daar ken je verder niemand van. Ramona en Bob van het Munger Moss waren er ook gelukkig, die kennen we. Verder was Bill Wheeler er en Marc die we gisteren al hadden ontmoet en natuurlijk Cathy Dame, de directeur van het Lebanon Laclade County Route 66 Museum.

Ja….en dan wordt je voorgesteld aan allerlei mensen maar moeilijk om alle namen te onthouden. Om zes uur gingen we aan tafel, wij zaten echt aan de eretafel met een paar belangrijke mensen van de Route 66 Society, beetje opgelaten voelden (vooral ik) ons wel. Bill Wheeler heette iedereen van harte welkom en in het speciaal ons. Toen vroeg hij iedereen te gaan staan en vroeg aan iemand uit de zaal om voor te gaan in een gebed. Ook daarin werden we een paar keer genoemd. Vervolgens hield Henry Luxem, City Administrator van Lebanon (weet niet precies wat voor een functie dat is, maar was wel een belangrijk iemand) een toespraak. Hij vertelde wie er allemaal betrokken zijn bij de diverse Route 66 clubs in Lebanon en wat er hier allemaal gedaan word. Ze zijn er hier echt heel veel mee bezig. Hij vertelde o.a. dat de sign van het Munger Moss helemaal gerestaureerd gaat worden en dat ze op een bepaald stuk het originele asfalt weer naar boven willen halen.

Na het eten werd onze powerpoint presentatie getoond en er werd een paar keer aardig gelachen. Multi, één van onze katten, in de benzinepomp vonden ze prachtig en ook toen we het over de vreemde maten hadden zoals 9 15/18 inch, moesten ze erg lachen. Hierna konden ze vragen stellen maar dat waren er gelukkig niet veel. Iemand vroeg hoeveel uur Willem er aan gewerkt had maar dat weten we niet precies, schatting is toch wel zo'n 200 uur. En toen gingen we naar het museum voor de unveiling!

Eerst gaf Bill hier het woord aan Ramona en die had weer een verrassing! Ze had een prachtig mes en een zippo die ze namens Rod Reid van de Shepherd Hills Factory Outlets moest geven. Ook iemand van de Route 66 Society die er helaas niet was omdat hij in Washington D.C. zat maar die zo zijn dankbaarheid wilde tonen. Toen kreeg Cathy, de directeur van het museum, het woord en die gaf ons een certificaat. We zijn nu voor de rest van ons leven lid van de Lebanon Laclede County Route 66 Society, helemaal geweldig! En toen vroeg Bill ons om de unveiling te doen. Er lag een kleed over het diorama en dat moesten wij samen verwijderen.

De reacties waren schitterend, iedereen was heel enthousiast. We werden constant bedankt dat we dit hadden gedaan. Er was een man, zijn naam weet ik niet meer, die vertelde dat hij als kind zijnde in de Nelson Tavern had gespeeld, en dat de Tavern er precies zo uitzag als toen. Hij schoot zelfs een beetje vol! We moesten ook elke keer op de foto met iedereen en dan is het van: one, two, three…cheese!! We kregen toen nog van Robert Gehl, Director, Membership Services van de Route 66 Association of Missouri, het blad uitgereikt wat Judy ons gisteren had laten zien. Er staat een artikel over ons in. In het herfst nummer komt een artikel over de unveiling. Hierna vertrok zo langzamerhand iedereen en wij dus ook. Het was al met al een hele gave avond en we voelden ons net echte beroemdheden!! We zullen dit allemaal niet snel vergeten.

Overnachting in Munger Moss Motel, Lebanon MO

   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu

We rijden vandaag via de Route 66 terug naar Lebanon MO. We worden hier in de loop van de ochtend verwacht om de maquette te plaatsen in het museum.

We overnachten weer in het Munger Moss Motel. Een stukje geschiedenis van dit wereldberoemde motel, zeker onder de Route 66 liefhebbers!

Munger Moss was eerst een barbecue restaurant gelegen aan de Big Pine Rivier bij Devil’s Elbow geopend eind jaren ’30, begin jaren ’40. Een stel genaamd Munger runde de zaak. Toen meneer Munger overleed, hertrouwde mevrouw Munger met een man genaamd Emmett Moss. Hence Munger Moss Sandwich shop kwam tot leven en werd zeer beroemd om de barbecue recepten. De zaak is op een gegeven moment overgenomen door de Hudson’s.

Toen de vierbaansweg werd geopend, ging Munger Moss failliet. De Hudson’s verspilden geen tijd en gingen op zoek naar een geschikte plaats om hun zaak te heropenen. Highway 66 was aan het opbloeien en net ten oosten van Lebanon vonden ze een stuk grond waar toen nog een restaurant en benzinestation op stonden. In 1945 konden ze dit stuk grond bemachtigen en zo kwam een nieuwe Munger Moss Barbecue naar Lebanon.

In 1946 is het motel geopend, er waren 14 cabines met garages tussen de kamers. Het waren drukke dagen voor de Hudson’s, ze werkten dag en nacht. De zaken gingen erg goed, het motel werd uitgebreid, er werden meer cabines gebouwd. In 1957 ging het bijna mis toen de snelweg werd geopend die buiten Lebanon kwam te lopen. Er was geen aansluiting gemaakt tussen de snelweg en de ‘business loop’ met het motel. Maar meneer Hudson maakte zelf een bord met Munger Moss erop met een pijl die naar het motel wees en zette dat op de hoek neer. En…….Munger Moss heeft tot nu toe alles overleeft. Er werd zelfs weer uitgebreid, er werden in 1961 nog 26 units geopend.

Tot de dag van vandaag is het Munger Moss Motel een zeer goed lopende zaak en vooral bekend om de prachtige neon die voor het hotel staat!

We rijden vandaag al heel vroeg weg uit het hotel in Springfield. Geen koffie hier en ja…..dan ben vooral ik géén mens! We gaan eerst naar de Train Nut Footbridge die vlakbij is. Het is een brug die al meer dan honderd jaar oud is, hier kon en kan men erg goed naar de treinen kijken. Mooie oude brug! En nu eerst kijken waar we iets kunnen eten en een kop koffie kunnen drinken! Bij een tankstation koffie en heerlijke verse donutsen gehaald en lekker buiten in de schaduw (was al weer 30 graden!) op zitten eten. Vervolgens zijn we op ons gemak richting Lebanon gereden,

Onderweg kwamen we langs het Route 66 Welcome Center in Missouri. Heel leuk opgezet, ze hadden een stuk weg gemaakt, de Route 66, en daarlangs allerlei picknick tafels met daarvoor een gevel van een bekend Route 66 gebouw, diners, gas stations, shops. Helemaal geweldig zoals ze dat gedaan hadden! Bij Lebanon aangekomen zijn we eerst naar de Heartland Antique Mall geweest. Whauw…..hier kan je echt uren zoet zijn. We moesten onszelf hier echt wegsleuren! Maar, we moesten langs Munger Moss om de maquette te halen en vervolgens naar het museum.

Hier was de ontvangst helemaal geweldig. Judy gaf ons een stevige knuffel en Cathy ook. Er waren nog een aantal mensen en op een gegeven moment zei de assistente van Cathy: "Ik ben niet zo geduldig als de rest, open de koffer en laat de maquette zien!". Lachen natuurlijk.

Toen Willem de maquette eruit haalde waren de reacties zo ontzettend gaaf, ze waren zo heerlijk enthousiast en……toen de tavern ook daadwerkelijk op zijn plaats stond in het diorama was er applaus. Alles paste gelukkig en het diorama zag er ineens compleet uit. We zijn zo blij en opgelucht dat alles past en dat ze zo tevreden zijn!

We zijn samen bezig geweest met het aankleden van de maquette, er moest hier en daar iets groen komen en veel bloemen. Judy en Ramona hadden allerlei auto's gekocht, stoeltjes, bankjes en poppetjes. We zijn toch zeker vier uur bezig geweest met alles. Toen we even koffie zouden gaan drinken, kwam Judy ineens met een drietal doosjes aan voor Willem, ze had op een veiling twee money clips en een key chain van Zippo op de kop getikt. Ze had gezien dat Willem zippo's spaarde en wilde deze graag aan hem geven. Zo ontzettend lief, toen Willem mee liep om koffie te halen zei ze tegen hem dat hij haar jongere broer was, de schat! Van Cathy kregen we een envelop met het beloofde geld voor de ticket dachten we. Toen we later keken bleek het twee keer zoveel te zijn!

Ook had Judy een blad van de Route 66 Association in Missouri wat vier maal per jaar werd uitgegeven. Hier stond een artikel over ons in en ze vroeg of Willem dit wilde signeren. We hadden er thuis grapjes over zitten maken en nu werd er echt om zijn handtekening gevraagd!! We lijken wel beroemdheden…… We krijgen morgen een exemplaar van dit blad volgens haar. In het volgende nummer wordt een artikel geplaats ovfer de "unveiling" van morgen. Hoop dat we dat exemplaar ook krijgen!

Terug in het hotel eerst lekker wat zitten drinken en een tukkie gedaan. Weer lekker gegeten bij Applebee's en toen dit verslag gemaakt. Morgen hebben we een rustige dag, we worden pas om 17.15 uur verwacht in het museum voor het diner. Lekker een beetje hier rond kijken en wat winkelen!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

PS Ja, Marc, we hebben gezien waar de Nelson Tavern en Dream Village ooit hebben gestaan. Er is alleen helemaal niets meer van over. Waar de Nelson Tavern was, staat nu een grote supermarkt, Smithy's. De Nelson Tavern is al in 1958 gesloopt en Dream Village in 1971. Eeuwig zonde……!

Overnachting in Munger Moss Motel, Lebanon MO

   
      
Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu